رمو

Raimu

بازیگر (1883، تولون- فرانسه؛ 1946)

با نام ژول آگوست سزار مورر به دنیا آمد. کارش را با آواز خوانی و اجرای برنامه در کافه- کنسرت های تولون آغاز کرد و سپس در چند سال پایانی قرن نوزدهم در تورهای نمایشی در جنوب فرانسه و شمال افریقا برنامه هایی اجرا کرد. از سال 1910 در کازینوها و کلوب های فرانسه به کارهای مختلف و نمایش گری پرداخت. در 1914 به خدمت ارتش درآمد. سال بعد، از خدمت معاف شد و نخستین نقش حرفه ای خود را در تآتر بازی کرد. هم زمان، در دو سه فیلم نقش هایی کوچک به دست آورد و به دنبال آن در چندین نمایش دیگر روی صحنه رفت و با شروع دهه ی 1920 به شهرت رسید. در 1931 در مشهورترین نقش سینمایی خود، در ماریوس مارسل پانیول، شخصیت «سزار» را به تصویر کشید. از 1944 به عضویت کمدی فرانسز درآمد. اورسن ولز از او به عنوان بزرگ ترین بازیگر تاریخ یاد کرده بود.

در فاصله سال های 1932 تا 1936، مارسل پانیول از نمایش نامه نویسی به فیلم نامه نویسی و سپس کارگردانی روی آورد و سه گانه ای را خلق کرد، که یکی از دوست داشتنی ترین کمدین های سینمای فرانسه در آن ها نقش اول را به عهده داشت و با بازی های خود ثابت کرد که یک شیوه ساده و طبیعی کمدی می تواند در سینمای آن سال های فرانسه بهترین کاربرد را داشته باشد. در هر سه فیلم، ماریوس، فانی وسزار، رمو به نقش «سزار» ظاهر شد و ویژگی های شخصیتی را به تصویر کشید. طنز و وقاری که در بازی رمو نهفته بود، تا پیش از آن به ندرت بر پرده نقش بسته بود. در اوایل دهه ی 1940، پانیول، دختر مرد چاه کن را با همان درون مایه سه گانه سابق ساخت و این بار فرناندل و رمو هم بازی بود. اما پیش از آن، زن مرد نانوا را ساخته بود، که شاید خنده دارترین فیلم رمو باشد. او در این فیلم چنان حس هم دردی را در تماشاگر بر می انگیخت که برخی از منتقدان تکنیکش را با روش چارلی چاپلین در آمیختن اندوه و خنده مقایسه کردند. فیلم هایی که رمو در آن ها به عنوان ستاره ظاهر شد، جزو بهترین کمدی های دوران طلایی سینمای فرانسه به شمار می آیند. اصالت نوشته ها و کارگردانی پانیول، هم راه با اصالت بازیگری رمو باعث خلق این شاهکارهای کمدی شده بود.                        

از فیلم ها:

1931- ماریوس (ا. کوردا)، سفید و سیاه (فلوره)، مادموازل نیتوش (م. آلگره)؛ 1932- شکلات فروش کوچولو (م. آلگره)، شادی های سواره نظام (م. تورنور)، فانی (م. آلگره)؛ 1933- شارلمانی (کولومبیه)؛ 1934- تارتارن دو تاراسکون (برنار)؛ 1935- نیمه شب، میدان پیگال (ریشبه)، گاسپارد دو بس (هوگون)؛ 1936- سزار (پانیول)، رویاپردازی (گیتری)، راز اشکار (برتومیو)، دو قلوهای برایتن (هیمان)؛ 1937- مرواریدهای تاج (گیتری)، آدم ابله (م. آلگره)،سوزان پاکدامن (برتومیو)، صندلی 47 (ریور)؛ 1938- آقای ویکتور غریب (گرمی یون)، زن مرد نانوا (پانیول)، تازه به دوران رسیده ها (برتومیو)؛ 1939- آقای بروتونو (اسوای)، آخرین جوانی (موسو)؛ 1940- دختر مرد چاه کن (پانیول)، اونتل پدر و پسر (دوویویه)؛ 1941- رژه در هفت شب (م. آلگره)، آقای موش (لاکومب)، نیکوکار (دوکوئن)؛ 1942- ناشناس ها در خانه (دوکوئن)، زنی از شهر آرال (م. آلگره)؛ 1943- سرهنگ شابر (لوهناف)؛ 1946- مردی با کلاه گرد (بیلون).